کوچ همکلاسی 

                                                                                                                                        این اولین جمله ای است که 20 مهر خزان هر سال با زیاد شدن رقم سالها به ذهنم می رسد و باز قلبم را دچار تجدید خاطره ای تلخ و گس می کند.                                            

پاییز1382 ...                               

خزانی بد به یاد ماندنی،خزانی که همه ی زیبایی خود را به یک باره از دست داد و قلبهایی را نا آرام کرد و دل هایی را پریشان.در حالی که سکوت زجرآوری لبها را مهر کرده بود و چشمهایی منتظر به پیشواز باز شدن در کلاس می رفت و اشک آلود بسته شدن آن را بدرقه می کرد،تنها صدای دم و بازدم نفس ها بود که این سکوت غریبانه را در هم می شکست.   

هنوز هم لحظه ی در آغوش گرفتن سحر و سپیده را به یاد دارم.بی خبر از فرداهایی که قرار بود دیگر نباشد با هم وداع کردیم و با دستانی پر از آرزو برای یکدیگر دست تکان دادیم و این همان آخرین خاطره بود.

هنوزبوی نو کتابها در مشاممان بود و تخته سیاه خود را آماده می کرد که خط به خط خاطره ها را ثبت کند.دفتر انشا سفید و  خالی از خاطره ی قهر ها و آشتی ها بود و کتابها هنوز تا نخورده بود.همه چیز تازه و نو بود و با کهنه شدن خیلی فاصله داشت، امااین تازگی ودلخوشی را شبی سنگدل و تبدار با حرصی جان گداز به دست غارتگر جاده ای راهزن سپرد و سپیده ی صبح و سحر آسمان در آن جاده بود که کوچ کردند و دیگر حتی برای بهار هم باز نگشتند و من باید کلاسهای درس را با جای خالی هم کناریم پشت نیمکت سپری می کردم و وقتی باران می بارید به یاد هم کلاسی هایم روی شیشه ی کلاس  هااا می کردم و اسمشان را روی شیشه می نوشتم.

و تنها چیزی که باقی مانده افسوس است،افسوسی از سر دلتنگی و آهی برای خاطره هایی که میشد باز هم دفتر خاطره ها را از آنها پر کرد.

پیشکش به سحر و سپیده نازنین،همیشه دوست و همکلاسیتان پگاه